431_the-ides-of-march

«ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ»

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ: Βαγγέλης Διαμαντής

Προτάσεις: Βαγγέλης Διαμάντης

 ΑΙ  ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ
Σκηνοθεσία: Τζόρτζ Κλούνει
Πρωταγωνιστούν: Ράιαν Γκοσλιγκ,Τζόρτζ Κλούνει, Φίλιπ Σειμουρ Χόφμαν, Πόλ Τζιαμάτι


Παραμονές εκλογών στην πολιτεία του Οχάιο όπου θα αποφασιστεί σε μεγάλο βαθμό ποιος υποψήφιος Δημοκρατικός θα μπει στην κούρσα με τον αντίστοιχο Ρεπουμπλικάνο για την ανάληψη καθηκόντων πλανητάρχη, οι παρασκηνιακές εξελίξεις δείχνουν να παίζουν καθοριστικό ρόλο στα γεγονότα.
Επίκαιρη όσο ποτέ η νέα δημιουργία του Τζορτζ Κλούνει, βαράει κατευθείαν στο ψαχνό. Μας παρουσιάζει την πολιτική σκηνή της Αμερικής και κατ’επέκταση την παγκόσμια σαν να είναι απλώς ένα show με μαριονέττες όπου ο ένας «παίζει» τον αλλον.Τι γίνεται όμως όταν ο υποψήφιος Μόρρις (Κλούνει) αποφασίζει να παίξει καθαρά, έχοντας στο πλάι του τον βοηθό του Στίβεν (Γκόσλιγκ);
Και οι δύο θα παλέψουν για ένα διαφορετικό αύριο, κόβοντας τα «δεσμά» τους με οποιαδήποτε υπόγεια και αδιαφανή διαδικασία. Τι κάνουν όμως όταν μικρά λάθη από το παρελθόν έρχονται να τους στοιχειώσουν; Πώς θα αντιδράσουν ξέροντας ότι δεν μπορείς να κυβερνήσεις με βρώμικα χέρια;
Στο « ΑΙ ΕΙΔΟΙ ΤΟΥ ΜΑΡΤΙΟΥ» λοιπόν έχουμε να κάνουμε με το απλό συμπέρασμα πώς όποια «μαριονέττα» αποφασίσει να κόψει τα σχοινιά που την ελέγχουν θα πέσει και θα σπάσει. Ο μόνος τρόπος να σηκωθεί πάλι, είναι να ζητήσει να τις δέσουν τα άκρα ξανά. Τρομακτικό και σοκαριστικό το αριστούργημα του Κλούνι μόνο και μόνο επειδή είναι αληθινό. Πόσες φορές δεν έχουμε δει κάποιον πολιτικό με πραγματική «φλόγα» να «λυγίζει» στο τέλος; Τελικά δεν υπάρχει κάποιος που να τα βάλει με το σύστημα;
Σύμφωνα με την ταινία υπάρχουν αρκετοί αλλά κανένας δεν μπορεί να κερδίσει. Και ο  λαός; Τι έχει να περιμένει; Τίποτα. Μόνο να ελπίζει. Και σαν έναν ατελείωτο φαύλο κύκλο πάντα κάποιος θα υπάρχει για να του δίνει την ελπίδα, μόνο και μόνο για να τον απογοητεύσει στο τέλος. Έτσι διατηρείται και η ισορροπία των πραγμάτων.
Η ταινία θα «παίξει» σίγουρα στα επόμενα Οσκαρ, με όλο το κάστ να είναι εξαιρετικό, ενώ για μένα σκηνή ανθολογίας αποτελεί η τελευταία σκηνή με τον Ραίαν Γκόσλιγκ να κοιτάει την κάμερα και το βλέμμα του από «καθαρό» σε όλη τη διάρκεια του έργου να αρχίζει να σκοτεινιάζει σιγά-σιγά. Απλά υπέροχος.

Google BookmarksPinterestPocketBlogger PostTumblrDeliciousDiggWhatsAppGoogle GmailYahoo MailEmailShare

Σχόλια

Τα email σας δεν θα δημοσιευτεί | Πρέπει να συμπληρωθουν υποχρεωτικά τα πεδία με *

*

Επιτρέπονται τα εξής στοιχεία και ιδιότητες HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>